‘The Docks of New York’, van regisseur Josef von Sternberg (1894-1969) is een klassieker uit de nadagen van de silent movie. De film kwam uit in 1928, toen de eerste ‘talkies’ al hun intrede deden. De nieuwerwetse cinema met gesproken dialoog verdreef in no time de zwijgende film van het witte doek, en in die overgangsfase kan ‘The Docks of New York’ gezien worden als een van de laatste passanten van een vervlogen tijdperk.
Het verhaal van de film:
Het leven van zeeman/(stoomboot)stoker Bill Roberts verandert radicaal nadat hij voor een eendagsverlof is aangemeerd in de haven van New York. Daar redt hij in de vroege avond een jonge prostituee die zelfmoord wilde plegen van de verdrinkingsdood. Nadat zij, Mae, wat is bijgekomen maken de twee nader kennis en in een nabijgelegen kroeg besluiten zij in een opwelling nog diezelfde avond in dat café met elkaar te trouwen. Na vervolgens hun ‘huwelijksnacht’ met elkaar te hebben doorgebracht verlaat Bill bij het ochtendgloren toch zijn kersverse verovering, met de bedoeling weer het ruime sop te kiezen en met zijn schip uit te varen. Ondertussen raakt Mae betrokken bij een incident waarbij Bill’s chef, Andy, wordt neergeschoten, en Mae vervolgens onterecht wordt beschuldigd van het stelen van kleding, terwijl het Bill is die deze diefstal op z’n geweten heeft. Wanneer Bill ‘s ochtends bij terugkeer op z’n schip beseft dat hij echt van Mae houdt, zet hij terug voet aan wal om Mae’s onschuld aan te tonen en met de wens haar trouw te blijven. Hij bekent zijn schuld inzake de diefstal, zodat niet Mae maar hijzelf enkele maanden moet brommen in de gevangenis. Bill belooft Mae dat hij bij haar zal terugkeren nadat hij zijn straf heeft uitgezeten, en zij belooft op hem te zullen wachten.
De film uit 1928 brengt weergaloos de love story in beeld van zeebonk Bill (gespeeld door George Bancroft) en gezelschapsdame Mae (gespeeld door Betty Compson), twee verschoppelingen uit de kelder van de samenleving.
Schitterende shots en belichting vergezellen een meesterlijk melodrama met een hier en daar verhoogd testosteron-gehalte en onverbeterlijke ‘eind goed, al goed’-romantiek. Geslaagd op alle niveau’s, zeker als de prachtige, gloedvolle muziek van Robert Israel (1963, USA) erbij wordt afgespeeld.
Het verhaal zit vol bijzondere, gedurfde details, zoals wanneer in luttele seconden, maar toch vrij openlijk, een lesbische relatie tussen Mae en haar collega Lou (gespeeld door Olga Baclanova) wordt gesuggereerd, en het is ook bijzonder dat ‘de vierde wand’ (de veronderstelde ruimte die het publiek scheidt van het schouwspel op het witte doek) enkele keren wordt doorbroken.
Er zijn volop gedenkwaardige scènes, zoals bijvoorbeeld de beroemde trouwscène, of de ontroerende ‘naald, draad en tranen’-scène, allemaal taferelen die met een stoet aan prachtige shots worden opgediend.
‘The Docks of New York’ toont de zwijgende film op z’n hoogtepunt en tegelijk ook op z’n laatste benen. Het is een meesterwerk, een juweel dat zal blijven flonkeren. En de begeleidende soundtrack van Robert Israel, ijzersterk in muziekdramatisch opzicht, maakt van het geheel meer dan de som der delen. Een genot voor oog en oor. Het is een film om van te smullen, telkens weer.
de vermaarde scène van de huwelijksvoltrekking tussen Bill en Mae in een drukke, levendige havenkroeg in New York
de complete film – mis ‘m niet, kijk en geniet!
HOME
